Home

 

Benoît Félix

°1969, Belgium

Lives and works in Brussels

 

Pas le dessin d'une chose, la chose d'un dessin (incarnation)

Uitgeknipte tekening aan de muur bevestigd met naalden, potlood op tyvek 290 x 290cm, 2014 

 

 

BENOÎT FÉLIX (1969) woont en werkt in Brussel. Vanuit een voortdurende verwondering speelt hij met de tekening als driedimensionaal beeld, als trompe-l'oeuil. We tekenen een lijn als een nieuwe werkelijkheid, als een object dat echt bestaat, maar de lijn zelf maakt geen deel uit van de realiteit. Door de tekening uit te knippen en in de ruimte te plaatsen is het niet langer een beeld van iets en geeft de kunstenaar het zijn waarde terug als iets dat bestaat in de werkelijkheid. Schijn en werkelijkheid, wat is en niet is.

 

 

 

 

 De uitgeknipte tekening 'Pas le dessin d'une chose, la chose d'un dessin' tekende hij met een dik potlood in één lijn. Als een jachttrofee hangt de uitgeknipte tekening met spelden in de ruimte. De schaduw creëert een nieuw beeld op de muur dat we zien, maar er in werkelijkheid niet is.

 

      

 

 

Objecten en uitgeknipte tekeningen, presenteert hij in doosjes als 'ready-mades', opgespeld als waren het vlinders. De video-performance 'Dessine ce par quoi tu passes/ passe par ce que tu dessines' toont het onverwachte, waarbij de kunstenaar letterlijk doorheen het getekende beeld stapt. Het restant van de performance 'TELLEN = 17 / COMPTER = 17' bleef de ganse tentoonstelling aanwezig, als getuige van wat er niet meer is.

 

 

 

 

 

 

Eva Steynen : Je sprak me over de tekening als een object in jouw oeuvre, kan je me daar iets meer over vertellen?

 

Benoît Félix: Een tekening of een beeld is meestal de tekening of het van iets. Als het beeld het representeert dan is het beeld zelf afwezig. Het beeld doet zich voor in de plaats van het ding, als een gevolg van de afwezigheid van het ding. Verlangt naar dit ding, droomt van dit ding, jaagt dit ding na...

Een constante in mijn werk: het spel om de afbeelding van het object te vangen in het beeld. Diezelfde betekenis heeft ook het uitknippen van wat ik getekend heb of het object uit te knippen waarvan ik de afbeelding heb gemaakt: om aan het beeld zijn object te ontlenen. In mijn handen vasthebben wat het beeld me toont.

Indien het een hologram zou zijn, zal mijn hand zich rond de leegte sluiten; indien het een schilderij is, dan zal het beeld zich als een vlieg te pletter vliegen op het canvas van de realiteit. Neen. In mijn geval onttrekt men aan het beeld dat wat het niet kan geven...

Niet het beeld van een ding; het ding van een beeld.

Een tekening die geen tekening is, omdat het een object is, maar een object dat geen object is, want het is een tekening...

Die geste om de tekening of het beeld te belichamen (incarner) heeft zijn consequenties. Wat zich in de ruimte van het beeld bevond, transfereert zich enkel als vallend in de ruimte van de dingen: ondergeschikt aan de wet van de zwaartekracht. Een tekening die reëel is geworden staat niet recht. Letterlijk.

 

Ik zou mijn Incarnation/belichaming zo kunnen ophangen alsof hij van de muur zou vallen, aan één enkele naald vast hangend. Als een trofee: de huid van de tekening (of het beeld). In het Frans betekend j'aurai ta peau, ik zal u doden.

 

Als ik aan het ding, dat door zijn zwaarte zijn vorm is verloren, zijn aura als beeld wil teruggeven, dan moet ik het op de muur spannen (of in de ruimte) met een groot aantal spelden. Zoals het beeld de valstrik is voor het zien, zo is de tekening opgespannen voor de kijker...

 

E.S.: De geste als direct en momentaan zichtbaar maken speelt een belangrijke rol in het werk dat we in deze tentoonstelling zien. De fysieke act om 'Incarnation' in één enkele potloodlijn, in één enkele beweging te traceren en die op de muur lijkt gespannen. Daartegenover presenteer je in de serie 'Uitgepakt' de zichtbare rest van de act om een gebruiksvoorwerp van zijn verpakking te hebben onttrokken.

 

Kan je ons iets meer vertellen over wat de fysieke act voor jou presenteert en zijn relatie met de kijker?

 

B.F: Iets uit een verloren tijd, haast een fossiel...misschien reflecteert het de gestes van de de kijker zelf? Ik weet het niet. Een geste is iets wat we niet kunnen vatten: zijn die objecten een soort van overleveringen van de geste die ze heeft veroorzaakt?

 

Wat betreft mijn klein blauw werkje uit de serie 'uitgepakt', zonder te refereren naar enig romantisme van de geste, draagt eerder een ironische dimensie in zich. We zien een delicate aquarel, maar in feiten is het enkel het karton waarop het voorwerp, dat ik kocht in de doe-het-zelf, zat vastgemaakt. Door het voorwerp van zijn verpakking te bevrijden, scheurde het grootste deel van het karton eraf.

 

Mijn interesse, op het moment van het uitpakken, focust zich dus niet op het voorwerp, maar op de afdruk die die geste nalaat wanneer een consumptieproduct wordt uitgepakt. De winkel, waar elk product zijn prijs heeft, geeft me dus de gelegenheid om te ontdekken dat wat men me niet zou hebben verkocht. Magnifieke pseudo-aquarellen of afdrukken...

 

Ready-made? Gekregen voorwerp.

 

E.S.: Kan je ons iets meer vertellen over je performance 'Tellen = 17 / Compter = 17'?

B.F.: Die performance bestaat uit een heel simpele spelregel. Een bepaald aantal lijnen als de samenstelling van het grafisch beeld van een cijfer in hoofdletters geschreven. EEN = 11. TWEE = 14. DRIE = 10...

 

De performer tekent op de muur in twee kolommen een cijferreeks vanaf 1, eerst in het Nederlands en dan in het Frans. Tot op het moment waarop het cijfer op de muur overeenkomt met het aantal lijnen dat het omvat. TIEN = 11. ONZE = 11.

De onderliggende spelregel wordt niet meegegeven, zodoende zien de toeschouwers een persoon die absurde equivalenten op de muur tekent. Die actie, en de twee cijferreeksen die het gedurende de ganse expo op de muur achterlaat, blijft voor de meeste toeschouwers onbegrijpbaar. Het zijn gelijke ongelijkheden in de relatie tot de toeschouwer, en ik moet zeggen dat ik een gelijkaardige relatie had met de mathematica als humaniorastudent (meestal om dat ik de voorafgaande regel had gemist...).

Toen ik deze performance voor het eerst deed in 2011 (Galerie Exit 11, Gembloux) realiseerde ik me dat deze performance ook naar het Nederlands kon worden omgezet. Opvallend is dat de titel ('COMPTER = 17') ook in het Nederlands functioneert ('TELLEN = 17') : TELLEN en COMPTER zijn samengesteld uit een gelijk aantal lijnen.

Ik heb het in het Duits geprobeerd, en vervolgens in het Engels, maar het werkt niet. Ik reken deze performance dan ook tot een uitzonderlijk feit dat in België iets zowel in het Frans als in het Nederlands functioneert. Als zijnde Franstalige kunstenaar zie ik Vlaanderen als de meest aangewezen plek om deze performance uit te voeren.

Toch is er een klein verschil; daar waar de equivalentie zich bij het cijfel TIEN voordoet in het Nederlands, is dat in het Frans pas bij het cijfer ONZE...Ja, een klein verschil zal er altijd zijn!

Laatste opmerking: ONZE in het Nederlands = 'notre'. TIEN in het Frans = 'jouw'. Twee bezittelijke voornaamwoorden.

 

E.S.: In de video-performance ' Dessine ce par quoi tu passes/ passe par ce que tu dessines, speel je met het thema van het kijken, zowel die van de kijker als die van de kunstenaar. Kan je iets meer zeggen over kijken en zien in jouw oeuvre?

 

B. F.: Kijken is niet gezien hebben.

 

 

Website and C.V. : http://www.benoitfelix.com/

 

Expo's met Eva Steynen.Deviation(s)

2014 : Not all I see is there, Benoît Félix, Christian Van Haesendonck, Roeland Tweelinckx